ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Մհեր Մելքոնյանը ֆեյսբուքյան էջում գրել է.
«2025 թվականին Շիրակի մարզում արձանագրված 101,554 ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտումները հստակ ազդակ են, որ մենք կանգնած ենք խորքային և համակարգային խնդրի առաջ։ Այս թիվը չի կարելի դիտարկել որպես հերթական վարչական հաշվետվություն․ այն բացահայտում է ճանապարհային անվտանգության ոլորտում առկա լուրջ բացերը և պահանջում է պետական մակարդակի արձագանք։
Երբ խախտումների թիվը հասնում է նման չափերի, ակնհայտ է դառնում, որ խնդիրը միայն անհատ վարորդների վարքագծում չէ։ Խոսքը վերաբերում է մի ամբողջ համակարգի արդյունավետությանը՝ վերահսկողությունից մինչև կանխարգելում, օրենսդրությունից մինչև ենթակառուցվածքներ։ Սա այն դեպքն է, երբ անհրաժեշտ է ոչ թե մասնակի, այլ համապարփակ գնահատական։
Առաջին հերթին պետք է արձանագրել, որ նման ցուցանիշը խոսում է վերահսկողության և կանխարգելման մեխանիզմների սահմանափակ արդյունավետության մասին։ Եթե գործող միջոցները բավարար լինեին, նման ծավալի խախտումներ պարզապես չէին արձանագրվի։ Սա նշանակում է, որ կիրառվող քաղաքականությունը չի ապահովում անհրաժեշտ արդյունք։
Մյուս կարևոր հանգամանքը վերաբերում է հասարակական ընկալումներին։ Երբ խախտումները դառնում են զանգվածային, ձևավորվում է միջավայր, որտեղ օրենքի պահպանումը չի ընկալվում որպես պարտադիր վարքագիծ։ Սա վտանգավոր միտում է, քանի որ այն խաթարում է ոչ միայն ճանապարհային կարգապահությունը, այլ նաև ընդհանուր իրավական մշակույթը։
Այս իրավիճակը ունի նաև հստակ սոցիալական և անվտանգային հետևանքներ։ Յուրաքանչյուր խախտում մեծացնում է վթարի հավանականությունը, իսկ յուրաքանչյուր վթար՝ մարդկային կորուստների և վնասների ռիսկը։ Այս իմաստով ճանապարհային անվտանգությունը դուրս է գալիս միայն տրանսպորտային ոլորտի շրջանակներից և դառնում է հանրային անվտանգության առաջնահերթ ուղղություններից մեկը։
Այս պայմաններում անհրաժեշտ է հստակ և հետևողական քայլերի իրականացում։
Առաջինը՝ վերահսկողության արդյունավետության բարձրացում։ Պետք է ապահովել պարեկային ծառայության շարունակական և նպատակային ներկայություն, ինչպես նաև լայնորեն կիրառել տեխնիկական միջոցներ՝ խախտումների օբյեկտիվ արձանագրման համար։
Երկրորդը՝ կանխարգելիչ քաղաքականության զարգացում։ Կարևոր է ձևավորել ճանապարհային անվտանգության նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունք՝ կրթական ծրագրերի, իրազեկման արշավների և հանրային քննարկումների միջոցով։
Երրորդը՝ օրենսդրական մեխանիզմների կատարելագործում։ Պետք է ապահովել, որ յուրաքանչյուր խախտում ունենա իր համապատասխան և անխուսափելի հետևանքը, միաժամանակ պահպանելով արդարության և համաչափության սկզբունքները։
Չորրորդը՝ ենթակառուցվածքների բարելավում։ Անվտանգ ճանապարհային միջավայր ստեղծելու համար անհրաժեշտ է ներդնել ժամանակակից լուծումներ՝ հստակ գծանշում, բավարար լուսավորություն և անվտանգ երթևեկության կազմակերպում։
Հինգերորդ՝ հասարակության հետ աշխատանքի նոր մշակույթ։
Պետք է ձևավորվի ճանապարհային վարքագծի նոր մշակույթ՝ կրթության, իրազեկման և հանրային պատասխանատվության միջոցով։ Առանց դրա ցանկացած խստացում կունենա ժամանակավոր ազդեցություն։
Վերջապես, կարևոր է ընդգծել, որ այս խնդիրը պահանջում է համագործակցված մոտեցում՝ պետական մարմինների, տեղական ինքնակառավարման կառույցների և հասարակության միջև։
Շիրակի մարզում արձանագրված 101,554 խախտումը պետք է դառնա ոչ թե հերթական թվային փաստ, այլ՝ պետական մտածողության շրջադարձային կետ։ Սա այն սահմանն է, որտեղ անտարբերությունը այլևս անթույլատրելի է, իսկ ձևական մոտեցումները՝ վտանգավոր։
Եթե մենք այսօր չենք տալիս այս իրավիճակին համարժեք գնահատական և չենք ձեռնարկում համակարգային քայլեր, ապա վաղը ստիպված ենք լինելու արձանագրել ոչ միայն խախտումների աճ, այլև դրա ամենածանր հետևանքները՝ մարդկային կորուստներ, կոտրված ճակատագրեր և խորացող անվստահություն պետության նկատմամբ։
Պետությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ օրենքը գործում է անշեղ, իսկ մարդու կյանքը դիտվում է որպես գերագույն արժեք։ Ճանապարհային անվտանգությունը հենց այդ չափման ամենաակնառու դաշտերից մեկն է։
Ուստի ընտրությունը հստակ է՝ կամ շարունակել հանդուրժել այս վտանգավոր իրականությունը, կամ ցուցաբերել քաղաքական կամք և վերականգնել կարգը, պատասխանատվությունն ու օրենքի ուժը։
Այլընտրանք չկա։ Սա պատասխանատվություն է՝ յուրաքանչյուր քաղաքացու կյանքի առաջ»։
