ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Մհեր Մելքոնյանը գրում է․
Արթիկը Հայաստանի այն համայնքներից է, որտեղ սպորտը երբեք չի եղել պարզապես ժամանցային զբաղմունք։ Այն տասնամյակներ շարունակ եղել է համայնքի ինքնության, երիտասարդության դաստիարակության և հասարակական կյանքի կարևորագույն ուղղություններից մեկը։ Արթիկը ձևավորել է մարզական ավանդույթ, որը տվել է բազմաթիվ մարզիկներ՝ իրենց հաջողություններով աչքի ընկնելով ինչպես հանրապետական, այնպես էլ միջազգային հարթակներում՝ բարձր պահելով համայնքի և Հայաստանի անունը։
Սպորտային ավանդույթ ունեցող համայնքները ցանկացած երկրի համար ռազմավարական նշանակություն ունեն։ Դրանք ձևավորում են առողջ սերունդ, նվազեցնում սոցիալական խնդիրների խորացման ռիսկերը և երիտասարդությանը տալիս են նպատակներ ու զարգացման հնարավորություններ։ Արթիկը հենց այդպիսի համայնք է եղել՝ իր մարզական պատմությամբ և մարդկանց նվիրվածությամբ։
Հատկապես ֆուտբոլը Արթիկում ունի առանձնահատուկ նշանակություն։ Քաղաքում ֆուտբոլը միշտ ունեցել է մեծ հետաքրքրություն և սեր։ Տասնամյակներ շարունակ մարզադաշտը եղել է այն վայրը, որտեղ միավորվել են տարբեր սերունդներ, որտեղ ձևավորվել են թիմային ոգի, մրցակցային մշակույթ և մարզական նպատակներ։ Այսօր ևս հարյուրավոր պատանիներ զբաղվում են ֆուտբոլով՝ ունենալով մեծ ցանկություն զարգանալու և ապագայում ներկայացնելու իրենց համայնքը։
Սակայն այս ամենի կողքին այսօր առկա է մի իրավիճակ, որն այլևս չի կարող մնալ անտեսված։ Արթիկի մարզադաշտը գտնվում է ծայրահեղ ծանր վիճակում։ Տարիների ընթացքում չլուծված խնդիրների հետևանքով այն փաստացի հայտնվել է կիսաքանդ վիճակում՝ չապահովելով այն նվազագույն պայմանները, որոնք անհրաժեշտ են անվտանգ և ժամանակակից մարզական գործունեության համար։
Սա արդեն միայն ենթակառուցվածքային խնդիր չէ։ Սա անվտանգության լուրջ հարց է։ Երբ երեխաները և երիտասարդները մարզվում են կիսաքանդ, մաշված և վտանգավոր պայմաններում, առաջանում են իրական ռիսկեր նրանց առողջության և անվտանգության համար։ Անթույլատրելի է, որ սպորտային մեծ ավանդույթ ունեցող համայնքի պատանիները ստիպված լինեն զբաղվել սպորտով պայմաններում, որոնք չեն համապատասխանում նույնիսկ տարրական պահանջներին։
Արթիկի մարզադաշտի ներկայիս վիճակը նաև բացասական ազդակ է երիտասարդության համար։ Մի կողմից պետությունը խոսում է առողջ ապրելակերպի, սպորտի զարգացման և երիտասարդական քաղաքականության կարևորության մասին, իսկ մյուս կողմից մարզերում պահպանվում են այնպիսի պայմաններ, որոնք սահմանափակում են երեխաների հնարավորությունները։
Անհրաժեշտ է հստակ գիտակցել՝ առանց համապատասխան մարզական ենթակառուցվածքների հնարավոր չէ ակնկալել նոր հաղթանակներ։ Չի կարելի ունենալ մարզական հաջողությունների ակնկալիք, եթե մարզիկների համար չկա անվտանգ և ժամանակակից միջավայր։ Այս հարցում անհրաժեշտ է ոչ թե ժամանակավոր, այլ հիմնարար լուծում։ ՀՀ կառավարությունը պետք է Արթիկի մարզադաշտի խնդիրը ներառի պետական առաջնահերթությունների շարքում և 2027 թվականի պետական բյուջեում նախատեսի միջոցներ՝ մարզադաշտի ամբողջական կապիտալ վերանորոգման կամ նոր, ժամանակակից չափանիշներին համապատասխան մարզադաշտի կառուցման համար։
Արթիկը այն համայնքներից է, որտեղ նման ներդրումը կարող է ունենալ երկարաժամկետ ազդեցություն։ Այստեղ արդեն կա ամենակարևորը՝ մարզական ավանդույթ, երեխաների հետաքրքրվածություն և մարդկանց հավատը սպորտի նկատմամբ։ Պակասում է միայն այն ենթակառուցվածքը, որը թույլ կտա այդ ներուժը վերածել իրական արդյունքի։
Եթե պետությունը ցանկանում է զարգացնել մարզերը, կանխել երիտասարդների արտագաղթը և ստեղծել հավասար հնարավորություններ Երևանից դուրս, ապա նման ծրագրերը պետք է լինեն առաջնային։ Որովհետև յուրաքանչյուր մարզադաշտ, յուրաքանչյուր մարզական կենտրոն իրականում ներդրում է մարդու, համայնքի և երկրի ապագայի մեջ։
Արթիկն իր մարզական պատմությամբ ապացուցել է, որ արժանի է ավելի լավ պայմանների։ Այժմ անհրաժեշտ է, որպեսզի պետական քաղաքականությունը համարժեք լինի այդ պատմությանը և այդ ներուժին։
