ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Մհեր Մելքոնյանը գրում է․
Պետության ամենամեծ ուժը սեփական ժողովրդի ազգային վստահությունն է, սեփական ուժերի նկատմամբ հավատը և ապագան կերտելու կամքը։ Երբ այդ վստահությունը խարխլվում է, վտանգվում է ոչ միայն հասարակության հոգեբանական վիճակը, այլև պետականության հիմքը։
Այսօր Հայաստանի առջև ծառացած ամենամեծ մարտահրավերներից մեկը հենց ազգային վստահության ճգնաժամն է։ Վերջին տարիների ծանր իրադարձությունները խոր հետք են թողել հասարակական գիտակցության վրա՝ ձևավորելով անվստահության, հուսահատության և անորոշության մթնոլորտ։ Այդ իրավիճակը չի կարող երկարաժամկետ գոյատևման հիմք լինել, քանի որ պարտվողական հոգեբանությունը աստիճանաբար վերածվում է քաղաքական անգործության, հասարակական անտարբերության և ազգային կամքի թուլացման։
Պարտությունը կարող է լինել պատմական իրադարձություն, սակայն պարտվողական մտածողությունը քաղաքական ընտրություն է։ Եթե հասարակության մեջ շարունակաբար արմատավորվում է այն գաղափարը, թե Հայաստանը չունի ուժ, հնարավորություններ կամ ապագա, ապա վտանգի տակ է հայտնվում ոչ միայն ազգային ինքնավստահությունը, այլև պետականության հեռանկարը։
Ազգային վստահությունը հնարավոր չէ վերականգնել միայն կոչերով։ Դրա համար անհրաժեշտ են պետական մտածողություն, ռազմավարական տեսլական և հասարակության միավորող քաղաքականություն։ Ժողովուրդը վստահություն է ձեռք բերում այն ժամանակ, երբ տեսնում է արդարություն, պատասխանատու կառավարում, ազգային շահերի պաշտպանություն, օրենքի գերակայություն և հստակ զարգացման ուղի։ Հակառակ դեպքում հանրային հիասթափությունը խորանում է, իսկ հասարակությունը կորցնում է վաղվա օրվա նկատմամբ հավատը։
Քաղաքական իշխանության առաջնային առաքելություններից մեկը պետք է լինի ոչ թե հասարակությանը մշտապես ներկայացնել որպես պարտված ու անզոր, այլ ստեղծել այնպիսի միջավայր, որտեղ քաղաքացին իրեն զգում է արժանապատիվ, պաշտպանված և անհրաժեշտ իր պետությանը։ Պետական մտածողությունը սկսվում է սեփական ժողովրդի նկատմամբ վստահությունից։
Միևնույն ժամանակ, ազգային վստահության վերականգնումը նաև հանրության պատասխանատվությունն է։ Պետությունը չի կարող վերածնվել, եթե հասարակությունը հրաժարվում է հավատալ սեփական ներուժին։ Հայ ժողովուրդը բազմիցս ապացուցել է, որ կարող է հաղթահարել ամենածանր փորձությունները, երբ միավորված է եղել ազգային գաղափարի շուրջ։ Մեր պատմության ամենափառավոր էջերը ստեղծվել են ոչ թե բարենպաստ պայմաններում, այլ այն ժամանակ, երբ ազգային կամքը հաղթել է հուսահատությանը։
Այսօր առավել քան երբևէ անհրաժեշտ է դուրս գալ պարտվողական հոգեբանական վիճակից։ Պետք է վերականգնել ազգային արժանապատվությունը, վստահությունը սեփական ուժերի նկատմամբ և պետական ապագայի նկատմամբ հավատը։ Սա միայն բարոյական խնդիր չէ. այն ազգային անվտանգության, տնտեսական զարգացման, ժողովրդագրական կայունության և միջազգային հեղինակության կարևորագույն նախապայմաններից է։
Հայաստանին անհրաժեշտ է նոր ազգային-հոգևոր օրակարգ, որը հիմնված կլինի համախմբման, պատասխանատվության և պետական մտածողության վրա։ Մեզ պետք է քաղաքական մշակույթ, որը հասարակությանը կմիավորի, այլ ոչ թե կբաժանի, որը կվերականգնի քաղաքացիների հավատը սեփական պետության նկատմամբ, այլ ոչ թե կխորացնի հիասթափությունը։
Ազգերը պատմությունից անհետանում են ոչ միայն արտաքին հարվածների հետևանքով։ Նրանք թուլանում են այն ժամանակ, երբ ներսից կորցնում են իրենց հավատը, արժանապատվությունը և պայքարելու կամքը։ Հայաստանի ապագան որոշվելու է ոչ միայն արտաքին գործոններով, այլ առաջին հերթին մեր ներքին ուժով, ազգային համախմբվածությամբ և ինքնավստահությամբ։
Այսօր մեր գլխավոր քաղաքական և ազգային խնդիրը պետք է լինի ոչ թե հաշտվել պարտության հոգեբանության հետ, այլ ձևավորել հաղթողի մտածողություն։ Ժողովուրդը, որը հավատում է իր ուժերին, կարող է վերականգնել իր պետությունը, իր անվտանգությունը և իր ազգային արժանապատվությունը։ Իսկ ազգային վստահության վերականգնումը պետք է դառնա Հայաստանի նոր պետական վերածննդի հիմնաքարը։
