ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Մհեր Մելքոնյանը գրում է․
Ժողովուրդների պատմության մեջ կան ժամանակներ, երբ անհրաժեշտ է ոչ միայն արձագանքել օրվա խնդիրներին, այլ վերադառնալ այն հիմնարար արժեքներին, որոնց վրա կառուցվում է ազգի ապագան։ Այսօր հայ ժողովրդի առաջ կանգնած ամենակարևոր ռազմավարական խնդիրներից մեկը ազգային կրթության և ազգային դաստիարակության վերարժևորումն է։ Որովհետև առանց ազգային գիտակցության, պատմական հիշողության և հոգևոր ամուր հիմքի՝ հնարավոր չէ ունենալ ուժեղ պետություն և կայուն ապագա:
Կրթությունը երբեք միայն գիտելիքի փոխանցման գործընթաց չի եղել։ Հայ ժողովրդի համար կրթությունը դարեր շարունակ եղել է ինքնապահպանության միջոց, ազգային գոյության պայքարի կարևորագույն զենք։ Երբ պետականությունը թուլացել է, երբ արտաքին վտանգները բազմացել են, հայ դպրոցը, հայ գիրը, մշակույթը և հոգևոր արժեքները դարձել են այն հենասյուները, որոնց շնորհիվ ժողովուրդը պահպանել է իր ինքնությունը։
Այսօր առավել քան երբևէ անհրաժեշտ է հասկանալ՝ ինչպիսի սերունդ ենք ցանկանում ձևավորել։ Սերունդ, որը միայն կփորձի անհատական հաջողության հասնել, թե՞ սերունդ, որը կունենա ազգային մեծ նպատակ, պետական մտածողություն և պատմական պատասխանատվություն։ Մեր երեխաները պետք է մեծանան ոչ միայն մասնագիտություն ձեռք բերելու գիտակցությամբ, այլև այն համոզմամբ, որ իրենց գիտելիքը պետք է ծառայեցվի Հայրենիքի հզորացմանը։ Ազգային կրթության հիմքում պետք է լինի հայ մարդու ամբողջական ձևավորումը՝ գիտակից քաղաքացի, արժանապատիվ անհատ և իր ժողովրդի ճակատագրի նկատմամբ պատասխանատվություն ունեցող մարդ։
Այս հարցում առանձնահատուկ դեր ունի Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին։ Հայոց եկեղեցին դարեր շարունակ եղել է ոչ միայն հոգևոր կառույց, այլ նաև ազգային ինքնության պահպանման կարևորագույն կենտրոններից մեկը։ Երբ չկար պետականություն, եկեղեցին իր վրա է կրել լեզվի, մշակույթի, կրթության և ազգային հիշողության պահպանման մեծագույն առաքելությունը։ Հայոց պատմության մեջ եկեղեցին և կրթությունը հաճախ եղել են անբաժանելի։ Վանքերը եղել են գիտության և գրի կենտրոններ, հոգևորականները՝ կրթության ու մշակույթի տարածողներ։ Այդ պատմական փորձը ցույց է տալիս, որ ազգային կրթության ամբողջական համակարգը չի կարող անտեսել ժողովրդի հոգևոր և արժեքային ժառանգությունը։
Ժամանակակից աշխարհում Հայաստանը պետք է ունենա գիտության, տեխնոլոգիաների և նորարարության վրա հիմնված կրթական համակարգ։ Բայց այդ համակարգը պետք է ունենա նաև հոգևոր և ազգային ողնաշար։ Գիտելիքը, որը զրկված է արժեքներից, կարող է չծառայել հասարակության բարօրությանը։ Ազգային կրթության մեջ պետք է ամրապնդվեն հայոց լեզվի, պատմության, մշակույթի, ազգային ավանդույթների և բարոյական արժեքների դերը։ Երիտասարդը պետք է հասկանա, որ ինքը ոչ միայն աշխարհի քաղաքացի է, այլ նաև հայ ժողովրդի պատմական շարունակության մասնակից։ Մեզ անհրաժեշտ է սերունդ, որը կունենա հստակ նպատակներ՝ զարգացնել Հայաստանը, ամրացնել պետականությունը, պահպանել ազգային ինքնությունը և աշխատել հզոր, արժանապատիվ ու միացյալ Հայրենիքի կերտման համար։ Ազգային գաղափարը պետք է վերածվի ոչ թե միայն խոսքի, այլ կրթական համակարգով փոխանցվող գիտակցության։
Եթե ուզում ենք ունենալ ուժեղ Հայաստան, պետք է ունենանք ազգային գիտակցությամբ կրթված սերունդ։ Եթե ուզում ենք, որ մեր պատմությունը շարունակվի, պետք է երեխաներին փոխանցենք ոչ միայն անցյալի հիշողությունը, այլ նաև ապագայի պատասխանատվությունը։
Ազգային կրթությունը մեր ինքնության պահպանման, մեր պետականության ամրապնդման և մեր պատմական առաքելության շարունակության հիմքն է։
Եվ այդ առաքելության մեջ դպրոցի, ընտանիքի և Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու համատեղ դերը պետք է լինի առանցքային՝ հանուն այն Հայաստանի, որը մենք պարտավոր ենք փոխանցել հաջորդ սերունդներին։
