Հայաստան–Իրան ռազմավարական գործընկերությունը պետք է սկսվի այնտեղ, որտեղ բեռնատարը կանգնած է սահմանին, գործարարը կորցնում է ժամանակ ու գումար, իսկ պետությունը՝ իր տարանցիկ հնարավորությունը. Դավիթ Անանյան

Ուստի այսօր խոսքը տարիներ առաջ սկսված պետական աշխատանքը ավարտին հասցնելու մասին է։ Ութ տարի անց լիարժեք գործարկման ժամանակացույց համաձայնեցնելը ծափահարության առիթ դարձնելուց առաջ իշխանությունը պարտավոր է բացատրել՝ ինչն է խոչընդոտել ընթացքին, որ փուլն է ձախողվել և ինչ պատասխանատվություն է կրել հայկական կողմը։

Ժամանակացույցը դեռ արդյունք չէ, իսկ տարիների ուշացումը, բնականաբար՝ ձեռքբերում։

Ավելի խորքային խնդիրը քաղաքական անհետևողականությունն է։ Մաքսային ուղղությամբ բացվող հնարավորությունը կարող է արժեզրկվել, եթե վճարումները, փոխադրումները և ավիահաղորդակցությունը մնան արտաքին սահմանափակումների նկատմամբ չպաշտպանված։ Ըստ The Wall Street Journal-ի՝ ամերիկյան երկրորդային պատժամիջոցների սպառնալիքը մի շարք երկրներում արդեն հանգեցրել է իրանական ավիաընկերությունների երթուղիների փակման։ Սա ցույց է տալիս, թե որքան արագ կարող է քաղաքական ճնշումը խափանել տնտեսական կապերը։

Հենց այստեղ է չափվում ԱՄՆ-ի հետ հարաբերությունների իրական արժեքը։ Իշխանությունը պետք է կարողանա Վաշինգտոնում հիմնավորել հայ–իրանական օրինական համագործակցության կենսական նշանակությունը և համապատասխան ոլորտներում բանակցել անհրաժեշտ բացառությունների, թույլտվությունների ու հստակ երաշխիքների շուրջ։ Այդպիսի արդյունքի բացակայությունը հնարավոր չէ փոխհատուցել «ռազմավարական գործընկերություն» արտահայտության հաճախակի կրկնությամբ։

Մեկ գերատեսչությունը կարող է ամիսներով ճանապարհ բացել, իսկ անհետևողական արտաքին քաղաքականությունը՝ մեկ որոշմամբ այն կրկին փակել։ Սա պետական կառավարման ամբողջականության խնդիր է։
Իրանի հետ «կանաչ ուղին» պետք է վերջապես գործի։ Բայց դրա գործարկումը չի կարող իշխանության համար կանաչ լույս դառնալ՝ տարիների ուշացումներն ու դիվանագիտական անարդյունավետությունը հերթական հաջողության պատմությամբ ծածկելու համար»։