ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Մհեր Մելքոնյանը գրում է․
Իրավական պետության կարևորագույն հենասյուներից մեկը անկախ, անաչառ և օրենքին բացառապես ենթակա իրավապահ համակարգն է։ Պետության ուժը չափվում է ոչ թե նրա հնարավորությամբ ճնշելու քաղաքական հակառակորդներին, այլ՝ յուրաքանչյուր քաղաքացու իրավունքներն ու ազատությունները հավասարապես պաշտպանելու կարողությամբ։ Երբ հասարակության մեջ ձևավորվում է այն ընկալումը, որ արդարադատությունն ընտրովի է, իսկ օրենքը կիրառվում է տարբեր չափանիշներով, վտանգվում է ոչ միայն առանձին անձանց իրավունքը, այլև ամբողջ պետական համակարգի նկատմամբ վստահությունը։
Ընտրովի արդարադատության մասին խոսակցությունները սովորաբար առաջանում են այն ժամանակ, երբ հանրության տարբեր հատվածներում ստեղծվում է տպավորություն, որ իրավապահ մարմինների ակտիվությունը պայմանավորված է ոչ միայն իրավական, այլև քաղաքական գործոններով։ Եթե իրավապահ համակարգի գործողությունները հետևողական, համաչափ և հավասար չեն բոլորի նկատմամբ, ապա անխուսափելիորեն ծագում են հարցեր՝ արդյո՞ք օրենքը գործում է բոլորի համար նույն կերպ, թե՞ այն վերածվում է քաղաքական պայքարի գործիքի։
Ժողովրդավարական պետությունում ընդդիմությունը թշնամի չէ։ Այն պետական կառավարման բնական և անհրաժեշտ բաղադրիչ է, որի առաքելությունը իշխանության գործունեության նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնելն ու այլընտրանքային օրակարգ ներկայացնելն է։ Հետևաբար, իրավապահ համակարգի ցանկացած գործողություն ընդդիմադիր գործիչների նկատմամբ պետք է լինի առավելագույնս թափանցիկ, իրավաչափ և համոզիչ հիմնավորված, որպեսզի հանրության մոտ չձևավորվի քաղաքական հետապնդման տպավորություն։
Եթե հասարակությունը սկսում է կասկածել, որ քրեական հետապնդումները կամ իրավական գործընթացները կիրառվում են ընտրովի սկզբունքով, ապա վնասը կրում է ոչ միայն տվյալ գործը, այլև ամբողջ արդարադատության համակարգը։ Վստահությունը կորցնելը շատ ավելի հեշտ է, քան այն վերականգնելը։ Իսկ առանց վստահության անհնար է կառուցել ուժեղ պետություն, կայուն ժողովրդավարություն և իրավունքի գերակայության վրա հիմնված հասարակություն։
Իրավապահ մարմինների իրական հեղինակությունը պայմանավորված է ոչ թե բարձրաձայն հայտարարություններով, այլ օրենքի հավասար և անաչառ կիրառմամբ։ Օրենքի առաջ բոլորը պետք է հավասար լինեն՝ անկախ քաղաքական հայացքներից, պաշտոնից կամ կուսակցական պատկանելությունից։ Միայն այդ դեպքում կարելի է խոսել արդարադատության իրական գոյության մասին։
Պետության շահը պահանջում է, որ իրավապահ համակարգը երբեք չդառնա քաղաքական մրցակցության գործիք։ Այն պետք է ծառայի բացառապես Սահմանադրությանը, օրենքին և հանրային շահին։ Հակառակ դեպքում հասարակության մեջ խորանում են բաժանարար գծերը, ուժեղանում է անվստահությունը պետական ինստիտուտների նկատմամբ, իսկ քաղաքական բևեռացումը դառնում է ավելի վտանգավոր։
Ուժեղ պետություն հնարավոր է կառուցել միայն այն դեպքում, երբ դատարանների, քննչական մարմինների և դատախազության գործունեության նկատմամբ հանրային վստահությունը հիմնված է օրենքի անաչառ կիրառման վրա։ Իրավունքի գերակայությունը ժողովրդավարության հիմքն է, իսկ ընտրովի արդարադատությունը՝ այդ հիմքի ամենավտանգավոր սպառնալիքներից մեկը։
Այսօր առավել քան երբևէ անհրաժեշտ է, որպեսզի իրավապահ համակարգի յուրաքանչյուր քայլ առաջնորդվի բացառապես իրավական չափանիշներով, լինի թափանցիկ, հիմնավորված և հաշվետու հանրությանը։ Միայն այդ ճանապարհով է հնարավոր ամրապնդել պետությունը, վերականգնել վստահությունը և ապահովել, որ արդարադատությունը ոչ միայն իրականացվի, այլև ակնհայտորեն երևա, որ իրականացվում է արդար և հավասար բոլորի նկատմամբ։
