ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Մհեր Մելքոնյանը գրում է․
Բազմիցս բարձրաձայնել եմ գործող իշխանությունների կողմից առաջ մղվող այն վտանգավոր նախաձեռնության մասին, որը «որակյալ կրթություն ապահովելու» կեղծ և մոլորեցնող պատրվակով փորձում է արդարացնել Շիրակի մարզի մի շարք դպրոցների փակման ծրագիրը։
Սկզբունքորեն անընդունելի է, երբ կրթական բարեփոխումների անվան տակ իրականում իրականացվում է մարզերի թուլացման և սահմանամերձ բնակավայրերի կենսունակության խաթարման քաղաքականություն։ Սա պարզապես կրթական ոլորտի որոշում չէ։ Սա պետականության, տարածքային ամբողջականության և ազգային անվտանգության հարց է։
Ես բազմիցս նշել եմ, որ հատկապես Շիրակի մարզի բնակավայրերում (առավել ևս սահմանամերձ) դպրոցի փակումը նշանակում է բնակավայրի կենսական համակարգի կաթվածահարություն։ Դպրոցը միայն կրթական հաստատություն չէ։ Այն պետական ներկայության խորհրդանիշն է, համայնքի գոյության առանցքը, ազգային ինքնագիտակցության պահպանման կարևորագույն կենտրոնը։
Երբ որևէ բնակավայր զրկվում է դպրոցից, այդ բնակավայրը փաստացի զրկվում է իր վաղվանից: Երիտասարդ ընտանիքները կանգնում են հեռանալու ընտրության առաջ, բնակչության արտահոսքը խորանում է, համայնքը դատարկվում է, իսկ դատարկվող համայնքը վերածվում է պետական անվտանգության թուլացած օղակի։
Հատկապես սահմանամերձ բնակավայրերի պարագայում նման որոշումները կարող են ունենալ ծանր և անդառնալի հետևանքներ։ Սահմանը պաշտպանվում է ոչ միայն զինված ուժերով, այլև ապրող, արարող, երեխաների ծիծաղով լի համայնքներով։ Այնտեղ, որտեղ փակվում է դպրոցը, աստիճանաբար մարում է կյանքի ռիթմը, թուլանում է հայկական ներկայությունը, իսկ դա արդեն ուղիղ սպառնալիք է մեր պետական շահերին։
Պետք է վերջապես հասկանալ՝ կրթական քաղաքականությունը չի կարող կառուցվել միայն թվերի, հաշվարկների և օպտիմալացման մեխանիկական մոտեցումների վրա։ Այն պետք է հիմնված լինի պետական, ազգային և ռազմավարական մտածողության վրա։
Եթե իշխանությունները իսկապես մտահոգված են կրթության որակով, ապա լուծումը դպրոց փակելը չէ։ Լուծումը գյուղական և սահմանամերձ դպրոցների նյութատեխնիկական բազայի արդիականացումն է, ուսուցիչների սոցիալական երաշխիքների բարձրացումը, ժամանակակից կրթական ծրագրերի ներդրումը, թվային տեխնոլոգիաներով ապահովումը, երիտասարդ մասնագետների ներգրավման խրախուսումը։
Պետությունը պարտավոր է ոչ թե փակել մարզային դպրոցները, այլ ներդրում կատարել այնտեղ, որովհետև դպրոցը փակելով՝ հնարավոր է կարճաժամկետ հաշվապահական ցուցանիշներ բարելավել, բայց դրա դիմաց մենք կորցնելու ենք բնակավայրեր, մարդկային ներուժ և, ամենակարևորը, ազգային անվտանգություն։
Այս հարցում այլևս երկիմաստության տեղ չկա։ Երբ խոսքը վերաբերում է Շիրակի մարզի դպրոցներին, հատկապես սահմանամերձ բնակավայրերի կրթական օջախներին, մենք գործ ունենք ոչ թե հերթական վարչական որոշման, այլ ազգային նշանակության խնդրի հետ։
Յուրաքանչյուր փակվող դպրոց պետության նահանջի ազդանշան է։
Յուրաքանչյուր փակվող դպրոց հարված է մեր ազգային ինքնությանը, մեր համայնքների կենսունակությանը և մեր պետական անվտանգության հիմքերին։
Պետք է հստակ արձանագրել՝ պետությունը սկսում է թուլանալ այն պահից, երբ իր սահմանային բնակավայրերից հետ է քաշում կրթությունը, մշակույթը և ապագայի հանդեպ վստահությունը։ Իսկ այն իշխանությունը, որը կեղծ բարեփոխումների պատրվակով գնում է այդ ճանապարհով, պարտավոր է գիտակցել իր պատմական պատասխանատվությունը։
Մենք իրավունք չունենք լռելու, երբ վտանգվում է մեր մարզերի ապագան։ Մենք պարտավոր ենք պաշտպանել յուրաքանչյուր դպրոց, որովհետև դա պարզապես շենք չէ. դա ազգային ոգու ամրոց է, պետական ներկայության դրոշ և հայ ժողովրդի վաղվա գոյության կենդանի խորհրդանիշ։
Այս հարցում մեր դիրքորոշումը պետք է լինի անսասան՝
Հայաստանի դպրոցները, հատկապես սահմանամերձ բնակավայրերի կրթական օջախները, սակարկման առարկա չեն։
Քանի դեռ այդ դպրոցներում հնչում է աշակերտների ձայնը, քանի դեռ այդ համայնքներում ապրում ու արարում է հայ մարդը, Հայաստանը կանգուն է լինելու։
Իսկ կանգուն Հայաստանը մեր սերունդների առաջ ունեցած ամենամեծ պատասխանատվությունն է…..
